نظام پولی هخامنشیان

[ad_1]

نظام پولی هخامنشیان

نظام پولی هخامنشیان

%d8%b3%da%a9%d9%87

{این نظام بر پایه سکه طلا (زریک یا دریک) قرار داشت. به نظر می‌رسد که نخستین سکه «زریک» در حدود ۵۱۶ پ.م ضرب شده باشد. غیر از این پول طلا، پول نقره‌ای هم متداول بود که شِکِل یا سیکل خوانده می‌شد؛ و نیز پول دیگری در دوره هخامنشی رواج داشت به نام «کَرشه». ضرب سکه در زمره اختیارات پادشاه محسوب می‌شد. لیکن به رقم ضرب این سکه‌ها هنوز بسیاری از معاملات با جنس انجام می‌گرفتند و بنا بر مفاد الواح یافت شده در ویرانه‌های تخت‌جمشید، مبلغی از دستمزد کارگران کاخ شاهی و سایر کارکنان دربار، بر حسب معمول به صورت جنس، از قبیل گوسفند، آرد و شراب داده می‌شد. ساتراپ‌ها نیز اجازه داشتند که در حیطه حکمروایی خویش سکه نقره بزنند. شاهان هخامنشی برای این که سکه‌های ضرب شده همگون باشند و به هنگام داد و ستد ایجاد اشکال نکنند از زدن تاریخ بر روی آن‌ها خودداری می‌کردند. سکه‌های بدست آمده از دوره‌های نخستین حکومت امویان با سکه‌های قدیمی ایرانیان همسانی کامل دارند و این حاکی از آن است که دیوان ضرب دوران اسلامی از شاهنشاهی هخامنشی اقتباس شده بود.

شاهان هخامنشی از آنجا که تمام آداب و رسوم و سنتهای مربوط به کشورهای مفتوحه را محترم می‌داشتند، خط را نیز که یکی از مظاهر تمدن بوده است تغییر نداده‌اند. به همین جهت در هر کشوری فرمان (یا قرارداد) به زبان و خط رایج آنجا ترجمه و ابلاغ می‌شد. فرمانهای داده شده به ساتراپ‌ها یا حکام ایالات ـ که معمولاً از میان طبقات درجه یک یا از بین شاهزادگان اصیل انتخاب می‌شدند ـ در واقع احکامی بودند که برای تمام عمر آنان صادر می‌شدند، و نظر به اینکه حکام در ایالت خود حکم پادشاه را داشتند، بنابراین فرمان شاه لازم‌الاجرا، نافذ و غیر قابل تغییر بود، و در عین حال تحت نظر حکومت مرکزی اجرا می‌گردید.

در دستگاه حکومتی و تشکیلات اداری هخامنشیان، دادگستری از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود. «گزنفون» می‌نویسد که فرزندان بزرگان پارسی را در دربار تربیت می‌کردند و آنان را در دادگاه ها حاضر می‌ساختند تا به محاکمات گوش دهند و بتدریج با قوانین دادگستری و کارهای قضایی آشنا شوند در این دوره کودکان چگونگی احترام به کارگزاران دولت را نیز می‌آموختند.}۱

ارجاعات:

۱ـ کتاب: درآمدی بر دیوان‌سالاری در ایران/ نویسنده: حمید تنکابنی/ ناشر: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، تهران/ چاپ اول ۱۳۸۳/ ص ۱۶

پیام مدیر سایت ظفرمند

[ad_2]

لینک منبع